Hoe een consult voor je hondjes een onverwachte wending kan krijgen.

Op een dag in februari besloot ik en mijn vrouw op dierenconsult te gaan bij de hondenfluisteraarster uit Goes. We hebben twee hondjes, Sun en Luna. En zoals hun namen al voorspelden zijn het dag en nacht, hoe verschillend kunnen hondjes zijn dacht ik op voorhand. Sun is zo’n acht en een half jaar bij ons en nu hebben we er de kleine “doerak”, Luna bij gekregen.

Omdat Sun de laatste tijd meer en meer chagrijnig begon te worden en omdat ze niet echt de vriend is van andere honden, leek het ons verstandig om op dit moment raad bij Cobi te gaan vragen.

Immers wilden we niet dat Sun haar chagrijnige gedrag zou doorgeven aan Luna en wilden we graag meer duidelijkheid over hoe we het beste nu met deze twee honden konden omgaan.

En ook niet onbelangrijk: wat vindt Sun nu eigenlijk van de komst van een tweede hondje ? We waren erg benieuwd naar wat Sun ons te vertellen had.

Al snel bleek dat niet alleen de hondjes een consult kregen maar dat ook wij aan de beurt waren. Eerst kreeg Sun een behandeling voor haar geblokkeerde darmpjes (Wat volgens de dierenarts niet zo was, bleek toch waar te zijn. En dat werd tijdens de dagelijkse wandelingetjes meer dan duidelijk) en daarna bevond ik me geheel onverwacht op de stoel. De rake boodschappen over m’n nieren en lever kwamen binnen en emoties konden geen halt worden toegeroepen. Ik en mijn vrouw kregen boodschappen die we niet konden ontkennen en die ons duidelijk recht in het hart raakten. Daar bovenop bleek ik ook een onzichtbare helpende hand te hebben die heel erg trots op me is, mijn opa. En of ik het nu verzon of niet: ik dacht achter mij warmte te voelen ter hoogte van zijn hoofd.

Onze Sun bleek eigenlijk de overleden Duitse herder van m’n schoonzus te zijn (een ras dat ik als kind altijd al wilde maar op een of andere manier blijven poedeltjes op mijn pad komen, ze zullen wel bij me passen, zo blijkt) en ze liet ons weten dat ze zich verveeld. Ze vroeg om een uitdaging in de vorm van behendigheidstraining en welbepaald met mij, waarop de kleine Luna spontaan riep: “en ik met haar”. Om te bescheuren toch ? Sun vroeg ons ook om de leiding te nemen omdat ze niet wist hoe ze moest omgaan met het wilde gedrag van Luna.

Sun was snel na de behandeling een stuk luchtiger en vrolijker en nu wij ook meer de leiding nemen, beginnen de kleine dametjes meer en meer samen evenwicht te vinden. Volgens mij begin ik zelfs hier en daar signaaltjes op te vangen dat ze het stiekempjes toch wel een klein beetje leuk vindt, zo’n zusje erbij.

Al bij al een zeer bijzondere ervaring en ook aan te raden voor mensen.

Met vriendelijke groeten,

Gino De Gruyter